Zaterdag 4 september 2010 wordt er weer een Yardsale georganiseerd in Eastermar. 

De vorig jaar succesvolle Yardsale wordt dit jaar wederom georganiseerd, en een deel van de opbrengst is ook nu weer bestemd voor het Weduwenhuis in Varanasi.

Bedelende weduwen in Varanasi (India)

Moti, een dakloze weduwe van 65 jaar oud, bedelt al 10 jaar in de stad Varanasi. Zij is één van de velen. De international dag voor de vrouwenrechten gaat aan haar voorbij als alle andere dagen. Ze moet het doen met een dagelijks inkomen van 50 Rupees (€ 0,75) en is dankbaar wanneer mensen in de buurt zorgen, dat ze wat te eten krijgt. Zij heeft geen weet van het bestaan van een ouderdomspensioen of een weduwepensioen.

Geboren en opgegroeid in Mithila (Bihar), trouwde Moti als tiener met een boer in Ballia. Haar man stierf twintig jaar geleden en haar familie eigende zich haar eigendom toe.
"Ik bleef achter, afhankelijk van mijn kinderen voor ongeveer 10 jaar. Maar ik moest het huis verlaten toen ook zij zich tegenover mij misdroegen" zei ze en voegde er aan toe dat ze uiteindelijk besloot om zich nabij de Kashi Vishwanath tempel te vestigen.

"De tempel is nu mijn huis en bedelen is mijn beroep" zei ze.

Hoewel er veel vrijwilligers organisaties in de stad werken, die zich inzetten voor de rechten van de vrouw, heeft tot nu toe nog niemand haar lot en dat van vele anderen in vergelijkbare situaties aangetrokken.
Terwijl ze haar benen laat zien die door filaria zijn aangetast vertelde Moti "Mijn inkomsten zijn sterk gedaald sinds ik niet meer kan lopen". Moti stelt zich tevreden met haar mager inkomen: "Ik heb vol vertrouwen in God, en geloof dat Hij voor me zal zorgen".
Maar de situatie van Moti en haar lotgenoten zet wel een heel duidelijk vraagteken bij het functioneren van de NGOs. Verma, een winkelier in de buurt, zegt: '"Niemand is geïnteresseerd om de armen te helpen". Lokale organisaties komen in de stad met hun posters en advertenties over de rechten van de vrouw, maar ze nemen niet het initiatief om recht te verschaffen aan de vergeten weduwen van Varanasi

"Het weduwen huis in Varanasi is vernoemd naar Gladys Staines, de weduwe van wie haar man en twee kinderen werden vermoord door extreme Hindoes.

Gladys Staines, de Australische zendelinge die onlangs de op twee na hoogste onderscheiding van India ontving, vertelt over haar terugkeer naar het land waar haar man in 1999 door extremistische gelovigen werd vermoord.

Mevrouw Staines ontving de Padma Shri onderscheiding als erkenning voor haar werk onder de melaatsen in Orissa, waar ze bleef om hen te helpen ook nadat haar man en twee kinderen levend waren verbrand, tijdens een overnachting bij een extremistische groep Hindoes.

Gladys bleef in India om toe te zien op de voltooiing van het Graham Staines Memorial Hospital, een ziekenhuis met 40 bedden. Maar in juli 2004 keerde ze terug naar AustraliÙ, ze was moe en had rust nodig. Om de onderscheiding in ontvangst te nemen kwam ze onlangs voor een maand terug naar India.

Geroepen door God

"Ik wist dat ik een grote familie had in India" vertelde ze in het BBC World Service's programma. "Hoewel ik zelf geen directe familie heb en die ook mis, weet ik dat er veel mensen in India zijn die als familie voor mij zijn".

"We zijn in staat geweest om het plan van mijn man te realiseren: de bouw van een ziekenhuis voor mensen die lijden aan melaatsheid. Hij had het al gepland voordat hij stierf. Daarom vinden de mensen het ook gepast dat het ziekenhuis naar hem is vernoemd".

Mevrouw Staines heeft meer dan 20 jaar in één van de armste delen van India gewoond en geleefd.
Zij gelooft dat God haar daartoe daadwerkelijk geroepen heeft.

Uiteindelijk verliet ze het land, met de hoop dat ze meer tijd zou kunnen besteden aan haar vader van 91 jaar en haar dochter die in Australië aan de universiteit haar studie wil doen.

Maar, zo benadrukte zij, ze had geen kwade gevoelens tegen de bevolking van India. Ook later bij haar terugkeer herhaalde ze dat nog eens.

Ze brengt in herinnering, dat na de gewelddadige dood van haar man en haar twee zonen, de mensen van heinde en ver kwamen om haar hun verdriet en troost te betuigen.

"Daarbij ontving ik veel giften - voor mijn eigen onderhoud, voor het ziekenhuis en ook persoonlijke geschenken -  van veel mensen kreeg ik hun traditionele gift".

Ze vertelde dat deze vrijgevigheid nog verder reikte. De mensen kwamen naar haar toe en zeiden:
"We vinden het zo erg wat gebeurd is, vergeef ons alsjeblieft en blijf bij ons. We zijn echt heel blij met wat je voor ons doet".

"Dat was een enorme bemoediging voor me" zei mevrouw Staines.

Vervolging

Hope Arts gives widows a new future